Dat Cowelenzer Schängelche |
||
Lied |
||
|
|
(Text: Josef Cornelius - Vertonung: Karl
Kraehmer) Et es bekannt doch iwweral, et waiß och jedes Kend, dat närjens en der ganze Welt die Schängelcher mer fend als bei ons am Deutsche Eck wo seit uralter Zeit dat Cowelenzer Schängelcher allerbest gedeiht. Et es vur keinem bang, on singt sei Lewe lang e lustig Cowelenzer Schängelche ich sein gedaaft met Rhein on Musselwasser on met Wein, gesond an Herz, an Lewer on der Lung on sein och meiner Modder aller bester Jung. On wenn em och dä katte Wend als dorch et Bexje blähst, et niemols dä Humor verleert, dä Kopp nie hänke lähst, et singt on peift, es kreuzfidel on heppt grad wie en Spatz, on wer met im kai Spaß verstieht, dat es en Bullewatz. Wo Zitz on Zores hei, do es et stets debei. Refrain: e lustig .... Dat Cowelenzer Schängelche läßt nie em Lewe noh, on wenn et mol en Schängel es. Sein annre widder doh. Su lang ons Mädcher Engelcher, dat es de Quintessenz, do get et och noch Schängelcher en onser Residenz. Drom nol sich jeder schnell an uns hei dat Model. Refrain: e lustig ... |
|
|
|
||
Aktualisiert: |
||